نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۱۱۷ مورخ ۱۴۰۴/۰۴/۳۱

نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۱۱۷ مورخ ۱۴۰۴/۰۴/۳۱
موضوع : نحوه اجرای مرخصی برای متهمان و محکومان بر اساس دستورالعمل کاهش جمعیت کیفری و آیین‌نامه سازمان زندان‌ها

تاریخ نظریه : ۱۴۰۴/۰۴/۳۱
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۴/۱۱۷
شماره پرونده : ۱۴۰۴-۳/۱-۱۱۷ک

استعلام :
نظر به ابهام موجود در نحوه اجرای ماده ۱۴ (سابق) دستورالعمل کاهش جمعیت کیفری مصوب ۱۳۹۸/۶/۶، الحاقی به ذیل ماده ۲۰۲ آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور مصوب ۱۴۰۰/۱۰/۲۹: «با توجه به اینکه مفاد ماده ۱۴ دستورالعمل کاهش جمعیت کیفری مصوب ۱۳۹۸/۶/۶ در اصلاحیه آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها، به ذیل ماده ۲۰۲ آن آیین‌نامه اضافه شده و با التفات به بخشنامه شماره ۹۰۰۰/۹۴۶۶۵/۱۴۰۰۰/۱۴۰ مورخ ۱۴۰۰/۱۱/۱۳ دادستان محترم وقت کل کشور»، خواهشمند است در خصوص نحوه اعمال و تعیین شمول مرخصی مذکور (ذیل ماده ۲۰۲ آیین‌نامه فوق‌الذکر) اعلام نظر فرمایید.

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه :
اولاً، شرایط و ضوابط اعطای مرخصی به متهمان و محکومان در قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و از جمله در ماده ۵۲۰ این قانون و همچنین در «آیین‌نامه سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی مصوب ۲۰/۲/۱۴۰۰» پیش‌بینی شده است و ماده ۱۴ «دستورالعمل ساماندهی زندانیان و کاهش جمعیت کیفری زندان‌ها» مصوب ۱۳۹۸ رئیس محترم قوه قضاییه نیز با قید عبارت «در چارچوب قوانین و مقررات به مرخصی اعزام می‌شوند» بر این امر صحه گذاشته است؛ بنابراین اعطای مرخصی موضوع ماده ۱۴ دستورالعمل مورد اشاره در چارچوب مقررات قانونی امکان‌پذیر است.
ثانیاً، مواد ۲۰۰ و ۲۰۲ آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی اصلاحی ۲۹/۱۰/۱۴۰۰ ریاست محترم قوه قضاییه با عنایت به ماده ۱۹۴ این آیین‌نامه، همسو با ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ است و اساساً مربوط به مدت مرخصی و چگونگی اعطای آن نیست و در خصوص اعطای مرخصی و مدت آن، قاضی اجرای احکام باید مطابق ضوابط مربوطه (نظیر آنچه در مواد قانونی آیین دادرسی کیفری و از جمله ماده ۵۲۰ این قانون و مواد ۱۹۴، ۱۹۵، ۱۹۶، ۱۹۷ و ۱۹۸ آیین‌نامه پیش‌گفته که عیناً مبتنی بر ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری آمده است) رفتار کند. برابر ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و ماده ۱۹۴ آیین‌نامه پیش‌گفته، محکومان می‌توانند به شرط رعایت ضوابط و مقررات زندان و مشارکت در برنامه‌های اصلاحی و تربیتی و کسب امتیازات لازم پس از سپردن تأمین مناسب، ماهانه حداکثر سه روز از مرخصی برخوردار شوند؛ بنابراین اعطای مرخصی به محکومان از یک سو مشروط به دارا بودن شرایط مقرر در این ماده و منوط به سپردن تأمین مناسب می‌باشد و از سوی دیگر مدت استفاده از مرخصی «حداکثر سه روز» در هر ماه است، نه «سه روز» در هر ماه؛ در نتیجه به تشخیص مقام اعطاکننده ممکن است کمتر از سه روز در هر ماه نیز باشد. با توجه به مراتب یادشده، گرچه از مواد موصوف استفاده نمی‌شود که هر زندانی سه روز در هر ماه مرخصی استحقاقی دارد و به طور خودکار ذخیره می‌شود؛ اما هرگاه شخصی در طول مدت سپری کردن محکومیت، نتواند از تمام یا بخشی از مرخصی که به تشخیص مقام اعطاکننده واجد شرایط استفاده از آن است، بهره‌مند شود، اعطای مجموع آن در پایان این مدت با لحاظ مواد ۲۰۰ و ۲۰۲ آیین‌نامه پیش‌گفته بلامانع است. شایان ذکر است اعطای مرخصی در هر صورت نمی‌تواند بیشتر از حداکثر مقرر در ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری و ماده ۱۹۴ آیین‌نامه یادشده باشد و در خصوص تمامی جرایم، چنانچه مجموع مرخصی استحقاقی زندانی به میزان مقرر در استعلام باشد، اعطای آن در قالب مرخصی منتهی به آزادی بلا‌مانع است و نوع جرم (محکومیت) از این حیث تأثیری ندارد.

محتوای مندرج در این قسمت توسط هوش مصنوعی تولید شده است.

چکیده نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۱۱۷

- اعطای مرخصی موضوع ماده ۱۴ دستورالعمل، در چارچوب قوانین و مقررات مرتبط امکان‌پذیر است. آیین‌نامه‌های مربوطه (۲۰۰ و ۲۰۲ آیین‌نامه اجرایی) همسو با ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری هستند و مسؤولیت مرخصی را برای محکومان مشخص می‌کنند.
- بر اساس ماده ۲۰۲ و بندهای مرتبط با ماده ۵۲۰ و همچنین مواد ۱۹۴ تا ۱۹۸ آیین‌نامه، محکومان می‌توانند پس از سپردن تأمین مناسب و شرکت در برنامه‌های اصلاحی، حداکثر سه روز مرخصی در هر ماه دریافت کنند. این مقدار قابل‌اعطا کمتر از سه روز نیز هست.
- اعطای مجموع مرخصی استحقاقی در طول مدت محکومیت که به میزان مقرر در استعلام برسد، می‌تواند منتهی به آزادی بلا مانع شود. نوع جرم تأثیری در این حکم ندارد و مرخصی با مدّت قانونی محدود است.