نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۷۷۱ مورخ ۱۴۰۵/۰۱/۳۱

نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۷۷۱ مورخ ۱۴۰۵/۰۱/۳۱
موضوع : مرجع صالح برای رسیدگی به قانون اعتراض به رأی کمیسیون موضوع ماده ۱۲ زمین شهری و عدم شمول دادگاه‌های ویژه مرکز استان بر این اعتراض

تاریخ نظریه : ۱۴۰۵/۰۱/۳۱
شماره نظریه : ۷/۱۴۰۴/۷۷۱
شماره پرونده : ۱۴۰۴-۱۲۷-۷۷۱ح

استعلام :
رسیدگی به اعتراض به رای کمیسیون موضوع ماده ۱۲ قانون زمین شهری مصوب ۱۳۶۶ با اصلاحات و الحاقات بعدی در صلاحیت چه مرجعی است؟ آیا وفق تبصره یک ماده ۹ قانون افزایش بهره‌وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب ۱۳۸۹ با اصلاحات و الحاقات بعدی پس از سپری شدن مدت پنج سال از تاریخ تصویب آن باید در دادگاه‌های ویژه مستقر در مرکز استان دعوا مطرح شود و یا آنکه بر اساس عمومات حاکم و قانون زمین شهری، دعوا باید در دادگاه محل وقوع ملک، مطرح و به آن رسیدگی شود؟

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه :
حکم مقرر در تبصره یک (اصلاحی ۱۳۹۴) قانون افزایش بهره‌وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب ۱۳۸۹ با اصلاحات و الحاقات بعدی،‌ ناظر بر اعتراض اشخاص ذینفع به اجرای ماده ۵۶ قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع مصوب ۱۳۴۶ با اصلاحات و الحاقات بعدی است و منصرف از رسیدگی به اعتراض اشخاص ذینفع به رای کمیسیون موضوع ماده ۱۲ قانون زمین شهری مصوب ۱۳۶۶ با اصلاحات و الحاقات بعدی است. با عنایت به ماده ۱۲ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ۱۳۷۹، به این اعتراض در دادگاهی که مال غیر منقول در حوزه آن واقع است، رسیدگی می‌شود.

محتوای مندرج در این قسمت توسط هوش مصنوعی تولید شده است بنابراین صحت آن را باید بررسی نمایید.

چکیده نظریه
ماده یک اصلاحی ۹ قانون افزایش بهره‌وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب ۱۳۸۹، ناظر بر اعتراض مردم ذی‌نفع نسبت به اجرای ماده ۵۶ قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع است و مقررات آن، از جمله صلاحیت دادگاه‌های ویژه مستقر در مرکز استان، نسبت به آرای کمیسیون موضوع ماده ۱۲ قانون زمین شهری تسری ندارد.
بنابراین، اعتراض به تصویب ماده قانونی ۱۲ قانون زمین شهری تابع مقررات قانونی صلاحیت در دعاوی غیرمنقول است و با ماده ۱۲ قانون آیین دادرسی مدنی، باید در دادگاه محل ملکی مشخص و حل شود. نه در دادگاههای ویژه مستقر در مرکز استان.