.png)
صورتجلسه نشست قضائی
برگزار شده توسط
استان یزد/ شهر یزد
تاریخ برگزاری
۱۴۰۱/۱۰/۲۰
موضوع
اثر اقرار در مرحله اعاده دادرسی
پرسش
حکم قطعی مبنی بر رفع تصرف عدوانی صادر شده است، محکومعلیه با استناد به یکسری اسناد و مدارک مکتوم (بند7 ماده ۴۲۶ ق.آ.د.م.) درخواست اعاده دادرسی مینماید. پس از قرار قبولی اعاده دادرسی، در جلسه رسیدگی خوانده اعاده دادرسی ضمن اظهار تردید نسبت به اسناد و مدارک عادی مورد استناد، اقرار به سبق تصرفات محکومعلیه مینماید؛ آیا دادگاه میتواند به صرف اقرار محکومله بدون ورود در بحث رسیدگی به صحت و اصالت سند حکم مورد اعاده دادرسی را نقض نماید؟
نظر هیئت عالی
نظر به اینکه اعاده دادرسی از طریق فوقالعاده بوده لذا باید در چهارچوب بندهای مطرح رسیدگی به عمل آید و اقرار بعدی خوانده در جلسه رسیدگی به اعاده دادرسی نمیتواند بعنوان «اسناد و مدارک مکتوم » تلقی گردد. نتیجتاً نظر اقلیت مورد تأیید است.
نظر اکثریت
آن چه تجویز اعاده دادرسی میکند ادله مکتوم است. ادله مکتوم مفهوم عام و خاص دارد و منظور دلیل جدید است و لازم نیست که مفهوم خاص "مدرک"، تحصیل شود تا مجوز اعاده باشد. درصورتیکه پس از صدور قرار قبولی اعاده دادرسی و احراز شرایط اولیه و شکلی دادگاه جلسه را تشکیل داد و اقرار از طرف مقابل توسط دادگاه استماع شد، چون این ادله در طول هم هستند، موضوع رسیدگی شکلی به ایراد و به صحت اسناد را منتفی میکند. فرض قانون برای بررسی اسناد ناظر به فرض غالب است و جایی که ادله قویتر مثل اقرار واقع شد، دعوا منقلب میشود.
نظر اقلیت
با توجه به اینکه اعاده دادرسی یک استثنا است قلمرو آن محدود به همان نص قانونی است، سند مورد استناد در حکم باید اعتبارش زائل شود (با اسناد دیگر معارض) تا بتوان مجوز نقض حکم داشته باشیم و مقدمه آن بررسی اسناد جدید (ادله اعاده دادرسی) است و با اقرار که دلیل جدید (افزایش ادله) است سنخیت ندارد. دادگاه در اعاده دادرسی اقدام به بازبینی ادله قبلی مینماید نه رسیدگی به افزایش ادله.